Wehikuł czasu.

Czasami przez głowę przejdzie nam myśl „a gdyby wehikuł czasu naprawdę istniał”  Gdyby nie był on jedynie wytworem wyobraźni Herberta George Wellsa? Wówczas  mielibyśmy możliwość naprawić błędy popełnione w młodości, wykorzystać przepuszczone okazje i zrozumieć działania naszych przodków .. Zastanawiam się jedynie, jak działałby ów wehikuł .. Czy mielibyśmy prawo wyboru miejsca, czasu i towarzyszy ? Czy skazani zostalibyśmy na odgórne decyzje, których niełatwo uniknąć? Czy za podróż w czasie trzeba by było zapłacić, a jeśli tak – jak droga byłaby taka „przyjemność” ? Czy stać by na nią było każdego człowieka? I wreszcie, czy możliwy byłby powrót do czasów współczesnych? Na te pytania z pewnością nie dam rady sobie odpowiedzieć, choć w literaturze, kinie i legendach aż huczy od coraz to nowszych informacji na temat ww.  „cacka”. Wiem jedynie, że choć marzy mi się on (podobnie z resztą jak każdemu) od momentu, kiedy zaczęłam stawiać pierwsze kroki, a słowa „papu”, „dada” etc. zamieniły się na bardziej zrozumiałe zwroty, nie wiem, czy odważyłabym się z niego skorzystać.. Choć niejednokrotnie narzekałam na czasy, w których przypadło mi żyć .. czasy, w których listy zamieniono na emaile, miłość kojarzona jest głównie z pociągiem seksualnym, a zabawy na podwórku istnieją już tylko w naszej pamięci .. Bałabym się stracić wspomnienia, których tak nienawidzę  .. które, choć niegdyś kochałam, dziś wywołują u mnie jedynie żal i smutek .. Co, gdybym wówczas usłyszała „nie przedstawiaj się jej/jemu – nieźle namiesza w Twoim życiu”.. Z pewnością poszłabym w zupełnie innym kierunku, dobrowolnie rezygnując z części własnego życia, doświadczeń, emocji .. Tylko i wyłącznie po to, aby za kilka lat wrócić w to samo miejsce, aby pójść w prawo.. nie w lewo .. przecież tam miał miejsce ten okropny wypadek, w którym zginęły najbliższe memu sercu osoby .. Życie stałoby się pułapką, labiryntem bez wyjścia, spektaklem, który nie ma końca, a my wciąż czekalibyśmy na oklaski i czerwoną kurtynę .. Choć teoretycznie spełniłoby się nasze  „,marzenie”, stalibyśmy się najnieszczęśliwszymi istotami na ziemi .. ja podziękuję, a Wy ? Moim zdaniem każdy ma swój wehikuł czasu. W przeszłość przenoszą nas wspomnienia, a w przyszłość marzenia. Jak dla mnie, wystarczy ..